verhaal 124: Arnhem

Als echte fan heb je er wat voor over. De een maakt plakboeken en hangt zijn kamer vol met posters. De volgende tatoeëert een afbeelding of de naam van zijn / haar idool op het lichaam. Wij trotseerden een vliegende corona besmetting om de try out van Wende Snijders te bezoeken in Arnhem. Wende mocht in het kader van de zwaar gesubsidieerde field lab test een deuntje zingen en wij zaten op de eerste rij. In Zwolle werd een wattenstaafje in onze neus geduwd, waarna we onderweg al, ter hoogte van Apeldoorn de verlossende barcode op de telefoon kregen.

Meteen ook een fiets bestemming, 2 dagen peddelen langs de Veluwezoom en door het rivierengebied rond IJssel, Rijn en Waal.

A bridge to far, de veldslag tijdens de bevrijding in 1945 heeft hier veel kapot gemaakt, ook Arnhem en Nijmegen zijn gehavend. Echter ook onze generatie heeft een boel kapot gemaakt, dit geldt voor veel steden, maar in de Gelderse hoofdstad is de schade heel erg. Om de mooie geveltjes te zien moest je stijf omhoog kijken. Beneden werd het uitzicht verpest door de afschuwelijke winkels van Kruidvat, Trekpleister en Blokker. De pui van een mooi Jugendstil pand was misvormd tot een enorme etalage, waar de ramen dan weer dichtgeplakt waren met posters. Halfnakende vrouwen moesten ons doen geloven dat zij hemels geurden, terwijl de stank van Febo ons in de neus walmde. Maar goed de geur van lentebloesem op de dijk maakte een hoop goed.

Schipper

Diep in Friesland, zonnig, de frisse wind in de rug richting een fietsveer. Het leek er echter uitgestorven. Shit was het te vroeg in het seizoen om te varen ? In een ¨tegenwind¨ omweg van 15 kilometer had ik geen zin.

Gelukkig, achter het veerhuisje lag de schipper van dienst languit te lezen in de zon. ¨Lekker baantje heb je¨ zei ik met een glimlach. Het Friese ijs was meteen gebroken, hij vertelde dat hij 20 jaar met tegenzin in de bouw had gewerkt, maar dat dit zijn gedroomde baan was. Verhaalde over zijn blinde vrouw die knap navigeerde samen met haar hond. Wist niet waar Witteveen lag, Westerbork was hij wel eens geweest. Het veer was zijn lust en zijn leven en hij hield ook van getallen. In 2019 waren er 35.000 mensen overgezet, vorig jaar al 39.000, maar dit jaar mikt hij op 50.000. Want de mensen blijven in Nederland en er zijn veel fietsen verkocht.

Vrolijk vervolgde ik mijn weg, mijmerend over mijn loopbaan als schipper van een fietsveer. Is er een leuker baantje denkbaar ? Als het rustig is een beetje lezen en internetten, maar als het druk is ook geen bezwaar. Alleen maar leuke vrolijke fietsers, die met de meest wonderlijke tweewielers en vaak raar uitgedost dankbaar zijn, dat ze het kanaal niet hoeven over te zwemmen. Voordat ik het wist reed ik via het Fochteloërveen onze provincie in. kraanvogels zag ik er niet, maar een blauwborst, goed zichtbaar en luid zingend, maakte mijn fietsdag compleet.