verhaal 125: Mijlpalen

Mijlpalen in het leven staan in het geheugen gegrift; diploma uitreiking, halen van het rijbewijs of de eerste liefde.

Mijn eerste dooie zat, ver in de vorige eeuw, op een versierde draagstoel. Het was in India, wij kwamen toevallig langs op de fiets toen het ouwe lijk naar de brandstapel werd gedragen. Plaatsvervangende schaamte toen een reisgenoot een foto maakte van het kleurrijke tafereel.

Deze herinnering kwam boven bij het zien van de vele brandstapels waar de Corona slachtoffers worden verbrand. Aangrijpende beelden, echter als je naar de officiële cijfers kijkt, as we write…, 1 besmetting per 66 inwoners in India, in Nederland 1 per 11 !! Vanzelf zijn in India wel meer slachtoffers, gezien het miljard Indiërs. Een raar verschil, de drone beelden van brandende stapels spreken een andere taal dan de officiële cijfers.


Komt het verschil door de superspread events. Indiërs duiken massaal dicht op elkaar de Ganges rivier in….maar wij doen het niet beter op Koningsdag of bij een kampioensfeest toch ?

Misschien wordt er in India slechter geteld en liggen de werkelijke aantallen veel hoger. Maar telt Nederland wél goed ? Ons computersysteem ligt om de haverklap plat en we weten niet hoeveel vaccinaties er zijn gezet.

Kan ook het cultuurverschil zijn, de vele brandende stapels in India zijn voor de media veel spannender dan hoe wij de oversterfte wegstoppen in crematoria en hoekjes op een begraafplaats.

Maar goed laat het vuurtje stoken hier maar over aan de carbidploeg als er wat te vieren is. Brandstapels in ons plantsoen, ik moet er niet aan denken.

Zekerheid is gelukkig de kwaliteit en brede toegankelijkheid van onze zorg; een veel betere overlevingskans.

Valther Boy´s

Bij het opruimen van de klerenkast werd ik herinnerd aan een andere mijlpaal, mijn eerste wedstrijd in het eerste van de Witteveense Boy´s.

Voor de wedstrijd Uit tegen andere jongens uit Valthe. Hoewel ik kon bogen op wedstrijden in een volle Kuip en afgeladen Ahoy, blijft de spanning bij een debuut. De exacte uitslag is vergeten maar het ging goed. Ik had voorgenomen alle ballen naar Huizing te spelen, bijna de helft van het team luisterde naar die naam, elke pass kwam feilloos op haar bestemming. Ik werd dan ook opgenomen in de selectie.

Terwijl de jongens van het derde elftal de voetbalspullen nog moesten meenemen in een kartonnen margarine doos, kreeg ik kleren van de sponsor. Niet alleen tas, shirt, broek en trainingspak, maar ook een prachtige winterjas. Stiekem gebruikte ik deze jas ook gewoon op de openbare weg, zo´n lekkere jas had ik nog nooit gehad. Welnu deze jas vond ik pakweg 25 jaar later terug tijdens de lente schoonmaak en er zat nog geld in voor de derde helft !

Ooit was ik in het museum van Nou Camp, Barcelona, waar je na betaling het museum in mocht om de oude kissies van Ronald Koeman te bewonderen. Ook andere topclubs in Nederland hebben een museum. Derhalve kunnen onze Boys niet achterblijven. Als het zover komt wil ik met liefde het oude kleinood beschikbaar stellen.