verhaal 142) Wimpie

Dichtbij een voetbalveld wonen is vaak een voorrecht en geeft richting aan het leven. De Roskamp is een centraal punt in de tijd dat wij woonachtig zijn in ons prachtige dorp. U begrijpt onze kinderen missen dan ook de gave om te pingelen op de piano of te tokkelen op een gitaar.

Het voetbalveld vlakbij, uit mijn jeugd, heette Varkenoord. Ik werd wel spelertje van een andere club, hoewel de reformatie meer dan 3 eeuwen oud was, moest ik Rooms Katholiek ballen bij de RKSV Spartaan 20. Hoe beroemd was ik wel niet geweest als ik bij de dichtstbijzijnde club had mogen spelen.

Maar als de jongens van A1 van Feyenoord thuis speelden was ik present. Die jongens zijn tot op de dag van vandaag bekend...meer dan dat. Het brilletje van van Dale als carnavals hit, de buik van Johan Boskamp, veel besproken. Maar de beste van het stel was Wimpie Jansen. Slechts enkele jaren later, nog op een leeftijd dat je, zonder relativering en ongewis van grotere zaken, kon genieten, schonk hij mij een van de mooiste momenten in het leven. Vlak voor mijn ogen dwarrelde een mislukte voorzet over de keeper in het doel. De Kuip kolkte, een mispeer voor de eeuwigheid.

Nu is tie dood, het maakt mij rot-sentimenteel, eenzelfde gevoel overvalt mij als ik langs mij bekende Witteveners loop op onze begraafplaats. De supporter, de ouwe leider of de linksbuiten van onze boys.

Dodenakkers.

Over begraafplaatsen gesproken, er is een enorme opleving aan natuurbegraafplaatsen. Om eerlijk te zijn, die van ons is een beetje mislukt. Uiteraard met de beste bedoelingen en vanuit het hart neergezet, is het een chaos aan monumentjes en monumenten. Het voelt bijna alsof je door de Xenos of de Action loopt, de serene samenhang ontbreekt.

Echter voldoende keus in onze omgeving, binnenkort kan je tot bijna in Hoogeveen over de lijken fietsen. Na Meppen zijn er nu ook plannen voor een natuurbegraafplaats in Nieuw Balinge, daar waar vroeger nog munitie lag.

Het is een plan van Natuurmonumenten die hierbij niet alleen denkt aan natuurontwikkeling:

¨Daarnaast komen we tegemoet aan de wens van bewoners van Nieuw Balinge om in hun eigen omgeving begraven te worden.¨

Er komt ruimte voor liefst 5000 graven, met minder dan 1000 Nieuw Balingers. In Nederland sterven gemiddeld 9 mensen per 1000 inwoners per jaar, dat duurt wel even voordat het veld gevuld is, maar waarschijnlijk krijgt het een landelijke functie. Naast het huisvuil bij de VAM worden er binnenkort meer resten verwerkt dan wel opgeslagen in onze Gemeente. Wel een hele rustige vorm van Drentenieren voor de personen in kwestie.

Mij zien ze er niet, definitief uitrusten van het vele fietsen doe ik rechtsaf op de eigen Witteveense dodenakker. Eenvoudige steen met een mooie tekst, waarover ik de eerstvolgende decennia nog even wil nadenken.

ps. meer begraafplaats  verhaal 30 en verhaal 107