Verhaal 147: De Hut(2)

In de vorige SenO kort aandacht voor het opruimen van de hut in de Rodo van ons plantsoen. De hut is niet éénmaal, maar tweemaal door de gemeente weggehaald. Toen na de eerste keer de kinderen met de wederopbouw bezig waren waarschuwde ik, dat op zo´n zichtbare plek de gemeente mogelijk opnieuw zou ingrijpen. Om het plezier niet helemaal te vergallen vertelde ik er niet bij, dat juist op die plek in de greppel ikzelf voorheen altijd de hondenstront kieperde, welke de honden wel hadden uitgepoept, maar de baasjes niet hadden opgeruimd.

Toevallig, ik stond in de tuin mijn fiets te poetsen, hoorde ik de vriendjes tieren toen de hut voor de tweede maal was gesloopt.

¨Het is vast die ouwe zak uit de kerk, die de gemeente heeft gebeld¨ mopperde het eerste vriendje.

U begrijpt, dit moet rechtgezet, meteen een foto voor deze column gemaakt om het tegendeel aan te tonen.

Maar gezien de ophef die er de laatste tijd rond dergelijke foto´s is geweest, vrees ik dat mijn Pic de strenge censuur niet overleeft.

Vriendje nummer twee had deels wél gelijk:

¨Nee joh daar wonen aardige mensen, die vonden het echt niet erg¨

De rodo´s, hoewel exotische planten, horen inmiddels bij het meubilair van Witteveen. In juni zullen er weer veel toeristen, maar ook Witteveners plaatjes schieten als de enorme planten in bloei staan. Iedere beschadiging is jammer.

Aan de andere kant het zijn ook prachtige natuurlijke speelplaatsen, waar generaties Witteveners plezier hebben gehad. Ook mijn kinderen hebben er gespeeld, hoewel zij vaker op het voetbalveld te vinden waren, derhalve geen hutten hebben gebouwd. Wellicht is de onhandigheid met hamer en spijker niet alleen genetisch bepaald.

Blauwe kikker

Veel meer schade kunnen volwassenen aanrichten, aan de Kanweg noord is nu toch een deel van de gezonde eiken gekapt, onnodig zijn deze CO2 slurpers naar de eikenhemel gezaagd. Hopelijk kunnen we de karakteristieke eikenlaan aan de Kanweg Zuid nog wel intact houden. Gelukkig kan je altijd op de fiets springen, het is niet moeilijk om in de buurt fraaie eikenlanen te vinden. Mijn favoriete laan is de toegang tot het Dwingelderveld bij Kralo, eiken van wel 100 jaar oud vormen een erehaag richting een prachtig stuk natte heide. Eenmaal op de hei is er altijd wat te zien, zeker in deze tijd laten veel vogels zich prachtig zien. Maar ook bijvoorbeeld adders en recent op een van de eerste warme dagen, een blauwe kikker.

Dat is geen kikker die te lang in de kroeg is blijven hangen, maar is het mannetje van de heikikker dat in het voorjaar blauw wordt om geen blauwtje te lopen.

RTV Drenthe vertelde dat je deze vrij zeldzame kikker kan herkennen aan een borrelend geluid. Op goed geluk richtte ik mijn verrekijker op het geluid van een flesje cola in het riet. Het geluk was met mij, want een prachtig blauw kikkertje rees uit het water, niet veel later gevolgd door wel drie andere mannetjes. Maakte mij blij.